Jafar Panahi'nin yönettiği 1997 tarihli 'Ayneh' (The Mirror), İran sinemasının özgün ve deneysel yapıtlarından biridir. Film, okul çıkışı annesi tarafından alınmayı bekleyen küçük Mina'nın, kalabalık Tahran sokaklarında eve dönmeye çalışırken kayboluşunu anlatır. Ancak bu basit öykü, filmin ortasında gerçekleşen sarsıcı ve meta-bir dönüşümle tamamen değişir. Küçük aktris Mina, rolünü bırakır ve 'artık oynamak istemediğini' söyleyerek seti terk eder. Bu andan itibaren film, kurgu ile gerçeklik, oyunculuk ile kendilik arasındaki çizgiyi sorgulayan, sinemanın doğasına dair derin bir keşfe dönüşür.

Panahi'nin kamerası, artık 'oynamayan' Mina'nın, kendi başına, bir taksiye binip gerçek evine gitmeye çalıştığı bu yeni ve plansız yolculuğu takip eder. Sokaklar, otobüsler ve sıradan insanlarla dolu bu gerçek dünya, bir an önce kurmaca dünyanın yerini alır. Bu radikal tercih, izleyiciyi bir anlatının nasıl inşa edildiği, bir filmin ne olduğu ve gerçekliğin sinemada nasıl temsil edilebileceği üzerine düşünmeye zorlar. Oyunculuk performansı denemeyecek bir 'doğallık' ve samimiyet sunan küçük Mina, filmin kalbini oluşturur.

'Ayneh', sadece bir kaybolma hikayesi değil, aynı zamanda bir bulma, daha doğrusu 'kendini bulma' ve sinema aracılığıyla gerçekliği yansıtma (ayna tutma) çabasıdır. Yönetmen Panahi, geleneksel anlatı yapılarını reddederek, izleyiciyi aktif bir katılımcıya dönüştürür. Film, şehir hayatının karmaşası içinde bireyin, özellikle de bir çocuğun sesini duyurma mücadelesini de gözler önüne serer. İran sinemasının şiirselliği ile belgeselci gerçekçiliğini bir araya getiren bu etkileyici yapıt, sinemaseverler için vazgeçilmez bir deneyim sunar. Sinemanın sınırlarını zorlayan, sıradışı ve düşündürücü bir film arayan herkes için mutlaka izlenmesi gereken bir başyapıttır.