Andrey Tarkovski'nin 1975 yapımı 'Mirror' (orijinal adıyla Zerkalo), sinema tarihinin en kişisel ve şiirsel filmlerinden biri olarak kabul edilir. Film, kırklı yaşlarında ölmek üzere olan bir adamın, Aleksei'nin, zihninde canlanan anılarını, rüyalarını ve düşüncelerini lirik bir dille sunar. Geleneksel bir anlatı yapısı takip etmeyen yapım, çocukluk anıları, savaşın travması, aile ilişkileri ve bireyin kolektif hafızayla olan bağını, kronolojik olmayan bir dizi görüntü ve sesle birleştirir.

Film, özellikle ana karakterin annesiyle olan karmaşık ilişkisine odaklanır; bu ilişki aynı zamanda karakterin vatanı Sovyetler Birliği'ne duyduğu sevgi, özlem ve eleştirel bakışın da bir metaforu haline gelir. Tarkovski'nin imzası haline gelen uzun plan sekanslar, doğal imgeler ve su metaforları bu filmde de başroldedir. Oyunculuklar, özellikle Margarita Terekhova'nın hem anne hem sevgili rolündeki performansı, filmin duygusal derinliğine büyük katkı sağlar.

'Mirror', sadece bir biyografi veya dram değil, aynı zamanda bir düşünce ve his filmidir. İzleyiciyi pasif bir konumdan alıp, anlamı kendi deneyimleri ve duyguları üzerinden kurmaya davet eder. Tarkovski'nin görsel şiiri, Sovyet arşiv görüntüleriyle harmanlanarak ulusal bir hafızanın portresini çizer. Bu nedenle film, sinema sanatının sınırlarını zorlamak isteyen, derin ve duygusal bir yolculuğa çıkmaya hazır her izleyici için vazgeçilmez bir başyapıttır. Görsel ihtişamı ve felsefi derinliği ile 'Mirror', defalarca izlenip her seferinde yeni anlamlar keşfedilebilecek bir hazinedir.